غزل خونه

از شاعر ترسو بپذیرید همینقدر...
نویسنده : وحید باقرلو - ساعت ٩:۳٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٩ تیر ۱۳۸۸
 

آنــقــدر خـرابـم کـه نــشــد لال بــمــانــم

انصاف در این نیست: "به هر حال بمانم"

 

ماندم که به فریاد در این جمع، بـمـیرم

یــا شـاعـر ِ تـنـهـا بــشـوم لال بـمـانـم

 

مـن ریــشـه دوانـدم به لجن زار ولـیـکن

ماندم که از این پس به چه منوال بمانم؟

 

پـر بـاز نـکـردم من و پـرواز نکردم

باید من ِ بزدل، من ِ بی بال بمانم

 

عمری ست که جا مانده ام از هر سفری، باز

تــقــدیــر بـر ایـن اســت بــداقــبــال بــمــانــم

 

آن مـیـوه رسیده ست ببینید، بچینید

امــا بــگــذاریــد مـن ِ کــال بــمـانـم

***

نه، ذات من این نیست، بزرگی ست، درشتی ست

بــایــد کــه مـن ایــن بــار بــه غــربــال بـــمـــانـــم

 

هـر سال ز جمعی که بریده ست بریدم

شاید شده وقتش که از امسال بمانم...

وحید باقرلو

ساعت 1 بامداد سه شنبه 9/4/88


 
comment نظرات ()